Verslag van de Netwerkbijeenkomst 14 oktober

Beste Mary,

Je was er woensdag 14 oktober niet bij toen THP haar eerste netwerkbijeenkomst had. Om je een indruk te geven zal ik beschrijven hoe ik de middag ervaren heb. We hebben ook een aantal foto’s gemaakt die verder kleur geven aan het verhaal.

PDF versie van het verslag

Bij de ontvangst hebben we iedereen uitgenodigd zelf een badge te maken. Daarvoor waren diverse tafels met creatief materiaal voorhanden. Tijdens het maken van de badge, waar het nodige aan lijm werd gemorst, werden de eerste nieuwe contacten werden gelegd.

Toen zo ongeveer om twee uur iedereen er was die we verwachtten, zo’n dertig man en vrouw, kon het officiële programma beginnen. Cher deed het openingswoord, waarin hij THP als onderneming schetste en uitlegde dat er bij de THP-leden een behoefte is aan meer verbinding met onze directe netwerkpartners en dat we hiervoor bij elkaar zijn. Hij verontschuldigde jou met naam en toenaam en daarna konden we ons op het eerste programmaonderdeel richtten. De verschillende connecties werden zichtbaar gemaakt met behulp van wollen draden die we elkaar toe gooiden. Wat ik mij van te voren niet had gerealiseerd was dat er op deze manier een prachtig web ontstond, een netwerk in vele kleuren. De wollen draden verbonden iedereen.

Na kennismaking volgde verdieping op het thema: ‘Waar haal je zelf je zuurstof vandaan. Hoe geef je zuurstof aan een onderneming, hoe verbind je je? Wat versta je onder engagement?’ Geanimeerde gesprekken ontstonden; in korte tijd zag je mensen steeds zichtbaarder worden. Het hoge percentage coaches en mensen met coachvaardigheden zorgde dat er diepgaande vragen werden gesteld en iedereen zich uitsprak.

Iedere groep kreeg de opdracht om engagement te verbeelden. In onze groep bleek stilte de bron te zijn voor zuurstof, dus in onze presentatie was stilte prominent. Pas op de plaats, stil durven zijn ook al ben je met velen. Wij bleken niet de enigen met dit thema, maar liefst drie groepjes gebruikten stilte in hun uitbeelding, ieder op een andere manier. Het indrukwekkendste daarbij vond ik de stille bewegingen die steeds wisselden en waarbij niet duidelijk van was wie ze begon. Steeds meer mensen in de zaal namen de bewegingen over, het werd een spannend ritueel. De vierde groep presenteerde een spiraal van engagement, met als kern het oog in de storm: stilte. De vijfde groep had van bruin papier een bloem gemaakt, een bloem die dicht zat maar langzaam open ging waarna er veel waardevols, om een leven mee op te bouwen, uit viel.

Ronald sloot de middag af en nodigde mensen uit nog een reactie, of wens voor de toekomst, op een vel op de muur te schrijven (die heb ik dus als ballonnetjes in dit verslag gezet) en om daarna vooral de borrel niet over te slaan. De meeste deelnemers gaven aan deze uitnodiging gehoor en zo werd ook het napraten bij de borrel nog een levendige bedoening. Al met al heb ik in deze middag veel nieuwe mensen gesproken, ideeën opgedaan, contacten gelegd. Precies wat de bedoeling was. Ik hoop dat anderen er ook zo van genoten hebben als ik. Mijns inziens was deze bijeenkomst voor herhaling vatbaar!

Pauline